شهریور ۸۷ هم گذشت…مراسم هرساله هم برگزار شد.
گفتیم سال سی ام هست، شاید تغییری باشد و حرکت جدیدی. شاید مراسم بهتری باشد و حرف های تازه ای… اما انگار قرار نیست اتفاقا تازه ای بیفتد…نه انتقادی از کم کاری ها، نه درخواستی و راهکاری و حرفی.
این مراسم ها و سالگردها شده یک عادت که فقط برگزار می شوند که شده باشند و کارنامه عملکرد ما کامل شود!
از سال قبل تا امسال، از سال اول تا سال سی ام….فقط حرف است و تعریف صدباره زندگی مردی که هنوز هست و منتظر تلاش ما تا دوباره بدرخشد.
سی سال گذشت….از غیبتش..از نبودنش
ما اما، انگار فراموش کرده ایم عددسال ها را..انگار فراموش کرده ایم از کسی می گوییم که هنوز هست و ما باید برای بودنش کار کنیم نه مراسم بزرگذاشتی شبیه کسی که انگار……
سید موسی صدر به تعریف های این و آن احتیاج ندارد… با تعریف ده باره اینکه که بود و چه کرد نه خسارت نبودنش جبران می شود و جای خالی ش پر، و نه رباینده اش وادار به اعتراف!
هر سال مراسم می گیریم و چند نفری می آیند که با تعریف و تمجید از کسی که درست هم نمی شناسند، برای خودشان اسمی و اعتباری کسب کنند و ما هم با رضایت به این مراسم ها کمکشان می کنیم!
…این وسط مظلوم ترین و غریب ترین، امام موسی صدر است!
و تا وقتی به این مراسم ها و بزرگداشت ها راضی باشیم و وجدانمان راحت، غریب و دربند باقی می ماند.
سال قبل نوشتم چرا مراسم امام در وطنش ۲۰۰ نفر شرکت کننده ندارد؟ امشال کمی بیشتر آمده بودند، اما مراسم همان بود.
عکس های مراسم لبنان را که می بینی..باید سوال کنی چرا آنجا هزاران می آیند و اینجا…؟
جواب فقط حضور امام در لبنان نیست..فقط دین لبنانیان به موسی صدر نیست. چه خوب گفت هیام که ما نگذاشتیم داغ امام و یادش کهنه شود…فرق ما و انها همین است. ما از روز اول فراموش کردیم و آنها از روز اول داغدارند.
وقتی در مراسم دادستان کل کشور به جای صحبت از پیگیری سرنوشت امام و اقدامات انجام شده یا برنامه های آینده، از امام و خاندانش تعریف می کرد و همه فقط نظاره می کردند، یاد این حرف امام افتادم که قبل از آن وقت و بی وقت برای محکوم کردن کم کاری دیگران می گفتیم و می نوشتیم، اما آن روز همه مایی که نشستیم و دیدیم و تحمل کردیم آْن همه حرف تکراری بی اثر را، مصداق این حرف امام بودیم:
«اگر سپاهیان یزید تنها ۲۰ یا ۵۰ تن بودند، آیا باز ممکن بود حسین کشته شود؟ آیا یزید، این زیاد و عمر بن سعد باز می توانستند پیروز میدان شوند؟
قطعا خیر!
پس چه چیز سبب شد تا آن فاجعه خلق شود؟
واضح است:
فرمان آمران، اقدام عاملان، تایید حامیان و سکوت خاموشان!
صریح بگویم:
امت آن روز همه در قتل حسین شرکت کردند!
همه آن امت، جز شماری اندک، با گفتار، کردار، رضایت و سکوت خود در خلق فاجعه کربلا مشارکت جستند.»
این است سکوت خاموشان….
سی سال گذشت…سال ها را تکرار کن!