بسم الله الرحمن الرحیم
و اکنون ، تو ای که به منی رسیده ای ، ابراهیم وار ، باید قربانی ات را آورده باشی ، باید ، از هم آغاز ، اسماعیلت را برای ذبح در منی انتخاب کرده باشی !
اسماعیل تو کیست ؟ چیست ؟
نیازی نیست که کسی بداند ، باید خود بدانی و خدا ؛
اسماعیل تو ممکن است فرزندت نباشد . تنها پسرت نباشد ، زنت ، شویت ، شغلت ، شهرتت ، قدرتت ، موقعیتت ، مقامت …
من نمی دانم ، هر چه در چشم تو ، جای اسماعیل را در چشم ابراهیم دارد ؛
هر چه تو را ، در انجام مسئولیت ، در کار برای حقیقت ، سد شده است ، بند آزادیت شده است ، پیوند لذتی شده است که تو را به ماندن با خویش می خواند ، همچون غل جامعه به زمین استوارت بسته است نمی گذاردت بروی ، همان که با ابلیس همداستان می شود تا نگهش داری . همان که گوشت را ، در برابر پیام حق ، کر می کند و فهمت را تار و دلت را چرکین ، همان که برایت عصیان در برابر فرمان ایمان و فرار از زیر بار مسئولیت سنگین و دشوار را توجیه می کند ، هر چه و هر که تو را نگه می دارد ، تا نگهش داری …!
این ها ، نشانی های اسماعیل است ، تو خود او را در زندگیت بجوی و بردار و اکنون که آهنگ خدا کرده ای ، در منی ذبح کن !
گوسفند را از هم آغاز تو خود انتخاب مکن ، بگذار خدا انتخاب نماید ، و آن را ، به جای ذبح اسماعیلت ، به تو ارزانی کند :
این چنین است که ذبح گوسفند را ، به عنوان قربانی ، از تو می پذیرند ؛
ذبح گوسفند ، به جای اسماعیل ، قربانی است ، ذبح گوسفند به عنوان گوسفند ، قصابی !

به نقل از کتاب تحلیلی از مناسک حج دکتر شریعتی صفحه ۱۷۰-۱۶۹