منش امام صدر به گونه ای بود که در برخوردهایش با افراد مختلف رفتار سلبی نداشت، حتی مخالفان جدی امام صدر بارها مورد عنایت ایشان قرار گرفته بودند. هنر امام این نبود که یک عده شیعه مبارز و  همفکر و هم عقیده خود را جذب کند بلکه برای اهداف والایی که داشت تلاش می کرد از ظرفیتها و پتانسیلهای همه افراد استفاده کند و برای این هم هیچ حد و مرز   ایدئولوژیکی در نظر نمی گرفت و شاید شگفت انگیز باشد دانستن  این مطلب که در مجلس اعلای شیعیان لبنان سنی ها ومسیحیان هم عضویت داشتند حال اینکه اگر این مطلب را با موضوعات مشابه در کشور خودمان مقایسه کنیم که برای انجام کارهای دم دستی مانند استخدام در یک سازمان ولتی و حتی ایجاد یک بنگاه کوچک اقتصادی اشتراکات عقیدتی و ایدئولوژیکی یک اصل به شمار می آید و روحیه ریاکاری  و تزویر را تبلیغ می کند در بسیاری موارد و سیله ای برای نادیده انگاشتن تخصص به بهای کسب تعهد ظاهری که هیچ معیاری اساسی برای اثبات آن وجود ندارد.

امام صدر انسانها را سیاه و سفید نمی دید که اگر با ما نباشند بر ما هستند یا اگر کاملاً  با ما هم فکر و عقیده نباشاند لااقل در جناح فکری مقابل ما قرار می گیرند. بلکه افراد را نسبی می دید و طبیعی بود که در برخورد با افراد مختلف نکات مثبت آنها پلی می شد وبهانه ای برای ارتباط و همکاری و سپس مجذوب شدنشان، اینگونه بود که قبل از انقلاب لبنان پایگاهی بود و ملجأ ای برای مبارزین ایرانی و حتی کسانی که امام صدر را خیلی خوش نداشتند و بیشترین سنگ اندازی ها را پس از پیروزی انقلاب در جریان پیگیری سرنوشت امام وسی صدر کردند[۱] در لوای حمایتهای امام صدر آزادانه در لبنان و سوریه هرکاری که می خواستند می کردند.

[۱] ) به عنوان مثال آقایان جلال الدین  فارسی و محمد منتظری