بسم الله الرحمن الرحیم
امروز در سالگرد شهادت شهید مدرس همایشی در بهارستان برگزار شد ، به مناسبت سی سال قانونگذاری و نظارت در ایران .
مکانی که همه بودند از مثلاً چپِ چپ تا راستِ راست . به قول آقای هاشمی همه عتیقه ها بودند . آنها که به اصطلاح بسیار با ارزشند اما دیگر به کار نمی آیند . شاید این تعبیر اعتراضی به نحوه گردش نخبگان در ایران باشد در سالهای اخیر . نمی دانم ، یعنی وارد معقولات نمی شوم . اما امروز که صحنه های مراسم را می دیدم و صندلی های سبزی که پر از خالی ! بود و گزینش خبرنگاران را در مصاحبه با افراد و سوال هایی که از آنها می کردند . یاد قطعه فیلمی افتادم . حیف هر چه گشتم عکس آن را پیدا نکردم تا برایتان بگذارم .
تصویر صندلی خالی دکتر مصطفی چمران در مجلس اول بعد از شهادتش که گل هایی جایش را گرفته بودند .
شما که حتماً می دانید دکتر چمران جز نمایندگان مردم تهران بود در مجلس اول .
و امروز در اجتماع نمایندگان سی ساله ایران چقدر جایش در صدر مجلس خالی بود . آنجا که بعضی انسان های کوچک مجال مزه پرانی پیدا کرده بودند . نمی دانم شاید همان بهتر که نیست . چرا که شاید اگر بود جایش نه در صدر مجلس که در انتهایی ترین مکان سالن در کنار مهندس سحابی بود که الان کارش اداره یک موقوفه است !
اما به هر حال ، دکتر مصطفی چمران جایش در میان ما خالیست و مرامش بی رهرو . کسی که بنیانگذار جمهوری اسلامی به همه سفارش کرد چون او بمیرند . و این یعنی باید چون او زندگی کنیم تا بتوانیم چون او بمیریم .