در بیانیه پایانی کنفرانس فلسطین در تهران ، در بند نوزدهم !!! بر آزادی امام موسی صدر تاکید شده است بی آنکه به کشور رباینده ، لیبی و یا شخص سرهنگ قذافی اشاره شود . هر چند متن زیر دارای اشکالات فراوانی است اما همین اندازه که نام امام موسی در کنفرانس فلسطین در تهران! زنده شد و خاری در چشم بسیاری جای امیدواری دارد .
و حالا متن خبر که فقط در سایت موسسه امام صدر منعکس شد:
شرکت کنندگان در چهارمین کنفرانس بین المللی حمایت از فلسطین که با عنوان «حمایت از فلسطین، مظهر مقاومت؛ غزه قربانی جنایت» و بنا به دعوت مجلس شورای اسلامی در روزهای ۱۴ و ۱۵ اسفند ماه سال ۱۳۸۷ هجری شمسی (۴ و ۵ مارس ۲۰۰۹ میلادی) با شرکت روسای مجالس بیست کشور و هیئت های پارلمانی، علما ، اندیشمندان و شخصیت های مبارز کشورهای مختلف جهان، برگزار شد، در بیانیه پایانی خود خواستار روشن شدن مسئله امام موسی صدر و بازگشت ایشان به میدان جهاد و فداکاری شدند. در این بیانیه آمده است:

“با تصدیق اینکه تهاجم گسترده رژیم صهیونیستی به نوار غزه که بر اساس قواعد حقوق بشر و کنوانسیون چهارم ژنو، به دلیل استفاده از سلاح های ممنوعه، مصداق جنایت جنگی و نابودی دسته جمعی محسوب می شود، با حمایت از مبارزات و مقاومت ملت فلسطین برای استیفای حقوق طبیعی، مسلم و شناخته شده خود در تعیین سرنوشت، تشکیل دولت یکپارچه فلسطین در کلیه سرزمین های فلسطین اشغالی و نیز حقوق انکار ناپذیر و غیرقابل مذاکره آوارگان و پناهندگان فلسطینی در بازگشت به خانه و سرزمین اجدادی خود.

با گرامیداشت یاد و خاطره شهدای فلسطین خصوصاً شهدای اخیر تهاجم رژیم صهیونیستی به نوار غزه، بر موارد ذیل تأکید می نماییم:

…

۱۹- در روز غزه و فلسطین یاد مردان و رهبرانی چون امام غایب سید موسی صدر که جان خویش را در راه مسئله فلسطین و تأمین حقوق ملت فلسطین قربانی نموده و اینک میدان های مقاومت از وجود آنان بی بهره است، گرامی داشته و خواهان روشن شدن این مسئله و بازگشت ایشان به میدان جهاد و فداکاری می باشیم.

…”

امام موسی صدر و دو همراه ایشان در تاریخ ۹ شهریور ۱۳۸۷ در سفری رسمی به لیبی ربوده و در آن کشور زندانی هستند.

پانوشت:

ذکر نام امام صدر در  قطعنامه همایشی بین المللی اتفاق مثبتی است. اتفاقی که با بی توجهی در نگارش متن  آسیب خورده است.

مشخص نیست چه کسی متن این قطعنامه را نوشته است که  کمترین اطلاعی از پرونده امام صدر نداشته  است و نمی دانسته است که ایشان ربوده شده و  همه اسناد و شواهد دال بر زنده بودن ایشان است  نه شهادت! این برداشت، البته در نهایت حسن ظن است. چرا که بسیار بعید است  تدوین کنندگان قطعنامه ای در چنین سطح، ندانند سرنوشت قطعی امام صدر هنوز مشخص نیست!

استفاده از این عبارت  ” رهبرانی چون امام غایب سید موسی صدر که جان خویش را  قربانی نموده ” رسما شهادت امام را القا می کند و تاکید  بعدی مبنی بر  روشن شدن مساله و بازگشت ایشان را  کمرنگ  جلوه می دهد.  چنین تناقض اشکاری در چنین سندی جای تاسف دارد. جای دارد مسئولان  در انتخاب واژه ها به بار معنایی آنها بیشتر توجه کنند و به یاد داشته باشند که مردم نیز به چنین  نکته هایی حساسیت دارند.