امروز با حبیبه جعفریان هم صحبت شدیم. او می خواهد کتابی درباره امام موسی صدر بنویسد و در این دوسال تحقیقات زیادی درباره امام انجام داده است. به همین دلیل حرف های شنیدنی زیادی داشت.
از او درباره آنچه که بیشتر از همه در وجود امام او را جذب کرده است پرسیدیم. گفت: اراده این فرد بسیار جذاب است. من خیلی از کارهای امام را نمی فهمم. اینکه چطور و چرا تا این حد بر کارهایی اصرار داشته که تا قبل از آن کسی انجام نداده بود. جواب هایی که به این سوال داده اند، هنوز قانعم نکرده است. می گفت برایش جالب است که امام همه جا سرک می کشیده و هرکاری را هرچند به ظاهر ناممکن، ممکن می کرد. اراده امام چیز خاصی است!
از او پرسیدیم لبنان چگونه بود؟ گفت خوب. آنجا با بسیاری گفت و گو کردم. از گفت و گویش با همسر امام گفتغ اینکه تابحال با کسی گفت و گو نکرده است و اینکه چگونه رو در روی او نشست و این صحبت ساعت ها طول کشید. اینکه از همسر امام درباره خاطراتشان پرسیده بود و از برقی گفت که در نگاه «پروین خانم» بود در زمان یادآوری این خاطرات.
از این گفت که بی نهایت جست و جو کرده است که نقطه ضعفی از امام پیدا کند، چرا که نمی شود کسی بی عیب و نقص باشد.
گفت ردپای امام ظاهرا همه جای لبنان هست، اما در یادها و خاطره ها و اعمال و رفتار را نمی داند. باید بیشتر فکر کند و بپرسد.
گفت ده سال پیش، زمانی که کتاب «چمران به روایت همسر» را می نوشته، ۶هزار برگه به او دادند و گفتند این، اطلاعات درباره موسی صدر است. درباره او هم بنویس. خودش می گفت ترسیدم و با خودم به این نتیجه رسیدم که این کار من نیست و جواب رد دادم. تا اینکه یکی دو سال پیش باز هم روایت و این بار همراه خانواده امام از من خواستند که بنویسم. این بار حس کردم این قسمت است و تقدیر من است که باید اینکار را انجام دهم.
درباره کتابش پرسیدیم. گفت احتمالا ده فصل است که احتمالا هر فصل از زبان یکی از کسانی است که امام را می شناسند.
گفت بسیاری درباره کتاب جدیدش می پرسند و اینکه بالاخره سرنوشت این آدم به کجا رسید. نمی دانست چرا بعضی فکر می کنند او در این باره اطلاع خاصی دارد و خندید!
به او گفتیم امام صدر چند ویژگی دارد؛ اول اینکه بین شخصیت های مختلف جاری است. کمتر کسی را داریم که امروزه و در این عصر کسی بگوید درگیرش شده است، اما امام موسی اینطور است؛ اشک ها را جاری می کند، احساسات را به غلیان می آورد و عقل ها را به کنکاش وادار می کند و اینکه، اسلامی که موسی صدر می شناخت متفاوت است با بقیه.

به او گفتیم قسمتی از داستان که در هفته نامه همشهری جوان چاپ شده است، بسیار جذاب بود و بسیاری را تحت تاثیر قرار داده است. گفتیم حالاکه می خواهید بنویسید، فقط از امام لبنانی ها ننویسید. از جوان های نسل سوم ایران هم بگویید که بسیاری درگیر این مرد هستند. بنویسید عاشق کسی هستند که هرگز ندیدنش و حتی شاید دلگیر از این باشند که چرا فقط امام لبنانی ها و رهبر شیعیان آنجاست، اما عاشقانه دوستش دارند.
به او گفتیم بی صبرانه منتظر تمام شدن داستانش هستیم تا داستان مردی که اراده را هم به زانو درآورده است را، با قلم او بخوانیم.