دوستی برای مطلب پیشین کامنتی گذاشته بود که انتشار آن بدون جواب ناصواب و موجب شبهه بود. خواستم ذیل کامنت ایشان جوابی بنویسم اما طولانی تر از حد معمول شد و انتسارش در آنجا میسر نبود. از این رو علاوه بر انتشار نظر این خواننده گرامی در نظرات مخصوص پست پیشین آن را مجددا اینجا می آورم. البته این بار به همراه پاسخی که برای آن نوشته بودم.

نظر جناب محمد غفاری و پاسخ بنده از این قرار است:

سخن اقا مصطفی رو چشم ما،و اگر رابطه ای بدون بررسی مساله امام موسی صدر بوده، من هم مثل شما این انتقاد رو به دولت دارم و لی مگر در زمان امام حادثه کشتار حجاج اتفاق نیفتاد و ما بعد از چند سال قطع رابطه دوباره حج را سروع کردیم و اگر قرار بر این باشد ما تا اخر دنیا نباید با امریکا رابطه داشته باشیم ولی در دولت خاتمی به امریکا نامه نوشته شد که ما از حمایت حزب الله و حماسو مقاوت اسلامی به طور کلی دست بر میداریم.یا با کشور های انگلیس و فرانسه و المان که به عرق بمب شیمیایی دادند و باغث شهید شدن بهترین جوان های این مملکت شدند و در دوران اصلاحات باز هم جناب خاتمی برای اولین بار بعد از انقلاب به این کشور ها سفر رسمی به عنوان یک ریس جمهور داشتند.و در اخر اینکه شروع رابطه با لیبی به طور رسمی از زمان دولت میر حسین اتفاق افتاد.
یادمان باشه که اگه این انتقاد به احمدی نژاد وارد است به میر حسین هم همچنین.
و در اخر به دوستمان عرض کنم که من هم با ارتباط با این کشورها به صورت رسمی مخالفم.
با همدیگه در این موضوع اتفاق نظر داریم.
یا علی

پاسخ سینا:

دوست عزیز هم نظر با ما
سلام

درباره مواردی که ذکر کردید تا حدودی با جنابعالی موافقم. به این معنی که درباره آن موضوعانی که مثال زدید عملکرد جمهوری اسلامی قطعا ۱۰۰ درصد قابل تایید نیست. مثلا درباره عربستان شروع رابطه با آن کشور در دولت هاشمی بدون درخواست غرامت کشتار اتباع ایرانی یک اشتباه استراتژیک بود. ایران بااین تصمیم خدشه جدی به حرمت خون و کرامت نفس اتباع خود وارد کرد. نیازی به مقایسه رفتار دول متعهد جهان منمدن در شرایط مشابه نیست که واضح است. و درباره دیگر مثال هایتان هم به همین شکل… (البته در یک پست تکمیلی به جزئیات اشاره خواهد شد.این پاسخ مجال پرداختن به جزئیات هر یک از متال های حضرتعالی نیست)
اما مسئله امام موسی صدر در عین شباهت های نسبی به موارد فوق الذکر یک تفاوت بنیادین با آنها دارد. این تفاوت به تقسیم بندی جرائم در علم و عرف حقوقی جهانی بازمی گردد که البته در حقوق جزای ایران نیز پذیرفته شده است. جرائم از یک منظر به دو دسته فوری و مستمر تقسیم می شوند. جرم فوری جرمی است که در دوره ای از زمان شروع شده و به نتیجه رسیده و یا در نیمه پایان راه متوقف شده است.به عبارت دیگر در جرم فوری مدت اجرای کم و بیش طولانی بزه برای تحقق آن اهمیتی ندارد بلکه انجام آن به شکلی که استمرار در آن نباشد مورد نظر است. مثال بارز این گونه جرائم قتل است: نظیر مثال عربستان. اما جرم مستمر.
بر خلاف جرم فوری جرم مستمر به فعل یا ترک فعلی اطلاق می شود که در زمان ادامه دارد. به عبارت دیگر جرم با عناصر خود به طور دائم تجدید حیات می کند. مثال بارز این نوع از جرم توقیف غیر قانونی یا ربودن افراد است که تا زمانی که توقیف ادامه دارد جرم دائما در حال تجدید حیات است.
جرائم مستمر چون در هر لحظه تجدید حیات می یابند شامل مرور زمان نمی شوند و درباره مجازات آن هم قوانین زمان شروع یا آغاز جرم ملاک نیست بلکه قوانین روز ملاک خواهد بود. سعی شد حتی الامکان کوتاه و گویا این تفاوت توضیح داده شود.
برای روشنی بیشتر شاید بتوان این واقعه را با اشغال یک کشور مقایسه کرد.
بعد از این توضیحات دوست هم نظر با ما!
بفرمایید آیا آنچه عربستان یا عراق با ما کرده اند با آنچه لیبی در حق این شهروند ما هر آن و هر لحظه مرتکب می شود مقایسه کردنی است؟ و آیا عکس العمل ما و مجازات عاملان این جرائم می تواند یکسان باشد. این تنها یک نگاه حقوقی بود. درباره ابعاد سیاسی و مذهبی و… دیگران باید نظر دهند. فتا’مل!!