اما در مورد موسیقی مطلبی باقی ماند که مایلم اینجا بیان کنم ! یادم هست در همان اولین سفرشان به آلمان اظهار داشتند که یک عنصر محرکی باید در موسیقی غرب باشد که سوای از موسیقی ماست . می گفتند : «منشا تحرک و عنصر اصلی در موسیقی مشرق زمین حرمان است ! اینجا قاعدتا این امر وجود ندارد ! بشکاف و دقت کن ! ببین انگیزه ها و منشا و مهمترین ویژگی موسیقی کلاسیک مغرب زمین کجاست !» همین حرف باعث شد تا من به یک دوره آموزش موسیقی کلاسیک روی آورم و در آن غور کنم ! یکبار که سمفونی شماره پنج بتهون را برای ایشان جمله به جمله تشریح می کردم ، گفتم چایکفسکی باله ای دارد به نام «دریاچه قو» ! حیف که شما نمی توانید آنرا ببینید ! دایی جان گفتند :« مگر چه اشکالی دارد ؟» . گفتم : در روی سن علاوه بر ارکستر بزرگ هنرمندانی هستند که حرکات باله را اجرا می کنند …» ایشان گفتند که اگر من یک وقت سفری در اروپا بودم و در همان زمان آن را اجرا می کردند می خواهم ببینم ! اینجا باز یک جمله ای به من گفتند که همواره در ذهنم نقش بسته است ! گفتند : « متاسفانه علمای ما آنچنان خودشان را به گذشته وصل کرده اند که هر چیز نویی که می آید ، فورا نسبت به آن موضع سلبی می گیرند ! یعنی قبل از اینکه بررسی کنند و ببینند که این چیز به چه دلیل بوجود آمده ، چه ضرورتی ایجابش کرده و به چه کارهایی می آید ، فورا آن را نفی کرده اند ! غافل از اینکه این بالاخره خود و شرایط خودش را بر اینها تحمیل خواهد کرد ! در حالیکه اگر اول آن را شناخته بودند ، چه بسا که شرایط خودشان را به آن ابزار دیکته کرده و آن را به خدمت می گرفتند ! نه اینکه آن ابزار بیاید و بر اینها مسلط شود !»…

موسیقی در پناه امام حسین (ع)

باز یک مورد دیگری در ارتباط با مقولات هنری یادم آمد . فکر می کنم سال ۱۳۴۸ بود ، یک نوار سرود از حسینیه ارشاد برای من فرستادند . در این نوار اشعار زیبایی در مدح امام هشتم دکلمه شده بود و سرانجام گروهی از جوانان ، قطعاتی را در مدح حضرت رسول (ص) و همچنین کعبه به صورت کر اجرا کرده بودند . در واقع این اولین قطعه موسیقی بود که با محتوای مذهبی و به صورت کر در یک حسینیه اجرا گردیده بود . همان موقع در سفری در لبنان این نوار را با خود برده بودم . دایی جان خیلی خوشحال شدند و گفتند بالاخره هنر و موسیقی دارد در پناه امام حسین و حسینیه ، خود را از چنگال جمود نجات می دهد . بعد ادامه دادند ان شاءالله یواش یواش پای ارکسترهای بزرگ نیز به حسینیه ها باز گردد و هنرهای زیبا در خدمت مذهب قرار گیرد . قبلا هم جایی دیگر گفته بودم که ایشان به مناسبتی گفتند ، موسیقی وقتی دید مورد ستم و بی مهری متولیان مذهب قرار می گیرد به زیر عبای امام حسین پناه برد و در نوحه ها و تعزیه ها و مرثیه ها و مداحی ها خود را حفظ کرد و به این ترتیب ده ها ، بلکه صدها سال سینه به سینه گشت تا امروز به دست ما رسیده است . البته می دانید که اغلب مرثیه خوانها و نوحه خوانهای حرفه ای ، موسیقی شناسان بزرگی بوده اند و غالبا نیز هستند . مرحوم روح الله خالقی در کتاب سرگذشت موسیقی ایران به این واقعیت مفصل پرداخته است .

خاطرات سیاسی اجتماعی (۲) – دکتر صادق طباطبایی – ص۴۴-۴۲

آیا حق است جهت معرفی شخصیت امامی چون او که اینگونه هنر و موسیقی را می ستاید و تشنه ی شناخت آن است از هنر و موسیقی بی بهره باشیم و از این زبان همه گیر استفاده نکنیم ؟

این سوالی بود که نیمه سال گذشته ذهن گروه یاران جوان صدر را به خود مشغول کرد و از آن زمان تصمیم گرفته شد که آستین هایمان را بالا بزنیم و با هر چه که در زمینه هنر داریم و نداریم به همراه چاشنی علاقه شدیدمان به امام (شما بخوانید عشق) ساخت فتوکلیپ هایی را آغاز کنیم که احساسات درونی مان نسبت به امام را به تصویر بکشد و با مطرح کردن بحران پیگیری در آنها تلنگری بر مخاطبانمان بزنیم . همچنین با خلاصه کردن سخنرانی های فارسی امام و میکث نمودن آنها با موسیقی ، افکار این عزیز را در میان نسل جوان نشر دهیم .

مخلص کلام آنکه قصد داریم حاصل کارمان در این مدت را در بخش هنری وبلاگ یاران صدر قرار دهیم تا دوستاران امام بهره ای ببرند و دوستان دیگرشان را نیز بهره مند گردانند .