31 سال پیش، ۹ شهریور ۱۳۵۷ یک روحانی ایرانی در لیبی ربوده شد. کسی که قرار بود رئیس جمهور انقلاب مردم ایران شود. مردی که امام خمینی از دهه ۴۰ که مبارزه اش را آغاز کرد، فعالیت های او را که چندسالی زودتر شروع کرده بود، دنبال می کرد. مردی که پناه مبارزان ایرانی ای بود که به خارج فرار می کردند. مردی که از نفوذ بین المللی اش برای آزادی امام خمینی از زندان و انتقالش از ترکیه به نجف استفاده کرد.

مردی که برای اولین بار در دهه چهل شمسی، اندیشه گفت و گو و همزیستی مسالمت آمیز ادیان و تمدن ها را مطرح کرد. مردی که معتقد به مدارا و گفت و گو بود. کسی که اعتقاد داشت: دین پیش از آنکه توشه آخرت باشد، والا ترین وسیله برای زندگی ست. او به اصل «کرامت انسان» معتقد بود؛ اصلی که می گوید: آزادی یعنی به رسمیت شناختن کرامت انسان و خوش گمانی نسبت به انسان. حال آنکه نبود آزادی یعنی بدگمانی نسبت به انسان و کاستن از کرامت او .

با اعتقاد به این اصل بود که برای توانمند سازی مردم تلاش کرد و به آنان یاد دادند که خودشان حرف بزنند و تلاش کنند.

مردی که امروز ۱۱هزار و ۳۲۲ روز از زندانی بودنش می گذرد، نه رئیس جمهور بود، نه نخست وزیر، نه سیاستمدار، مسلمان بود؛ شیعه ایرانی. کسی که با یک اشاره اش می توانست کشوری را متحد کند. کسی که در اوج قدرت و محبوبیتش هرگز مخالفانش را محدود نکرد، آزار نداد، انتقام نگرفت، حتی کوچک ترین توهینی به آنان که بیرحمانه و کینه ورزانه علیه ش می گفتند و می نوشتند، بر زبان نیاورد. کسی که به مخالفش فرصت حرف زدن می داد، به دیدارشان می رفت، مشکلاتشان را حل می کرد. چون اعتقاد داشت: کسی می تواند آزادی را محدود کند که به فطرت انسانی کافر باشد.

مردی که می گفت: آزادی هرگز تمام شدنی نیست و صیانت از آزادی ممکن نیست مگربا آزادی.

او، سید موسی صدر است؛ امام سید موسی صدر. کسی که نمونه اسلام مدارا، اسلام رحمت و اسلام صلح بود. اما ۳۱ سال است در زندان های دیکتاتور لیبی، معمر قذافی زندانی است. عمر اسارت او به اندازه عمر جمهوری اسلامی است و در تمام این سال ها، آنان که باید برای آزادی اش تلاش می کردند، سکوت کردند و به اسارتش رضایت دادند. چرا که تفکر و روشش را نمی پسندند. چرا که می دانند اگر او باشد، اگر بیاید، کسی اسلامشان را باور نمی کند.

امام موسی صدر ۳۱ سال است زندانی سکوت خاموشان و رضایت حاکمان است.