بسم الله
محبوبم،دیشب نخفتم. از این که تو را، در رنج و عذاب می بینم بی اندازه ناراحتم. من از طوفان حوادث باکی ندارم. در گرداب های خطر فرو می روم تا به ساحل نجات برسم…از این طوفان ها زیاد دیده ام…و می دانی که از این طوفان های سخت خیلی زیاد بر پیکر طایفه شیعه هجوم آورده است و من احساس می کنم که در خلال این طوفان های خطرناک است که شخصیت آدمی نضج می گیرد و اجتماع به سوی کمال می رود.
من نگرانم و این نگرانی طبیعی است، نگران جوانان بی گناه، نگران بازی های سیاسی استعمار، نگران خدعه و تزویر عملاء* داخلی، نگران سرنوشت، و نگران این که ما نتوانیم در این لحظات بحرانی به مسئولیت خود آن چنان که باید عمل کنیم…
اما من از خطر نمی هراسم، از مرگ نمی گریزم. هنگامی که طوفان ها، بیش از تحمل توانایی من، شدت می گیرند؛ علی را در نظرم مجسم می کنم. دردهای او و رنج های او، تنهایی او و ناله ها و سوز و گدازهای درونی او، طوفان های حوادث که یکی پس از دیگری او را محاصره کرده بود. همه را به یاد می آورم… و آن گاه تسکین می یابم و هنگامی که هیچ راه نجاتی پیدا نمی کنم به آغوش شهادت پناه می برم و با قدم های محکم و اراده آهنین به دنبال حسین می روم و با رضا و توکل، خود را و حیات و هستی خویش را به خدا تقدیم می کنم… آن گاه آسوده و مطمئن و آرام به سوی سرنوشت می روم. آن چه مرا بیش از اندازه رنج می دهد ناراحتی تو است و آرزو می کنم که بتوانم قسمتی از ناراحتی های تو را بر قلب خود بپذیرم.
دیروز، در حین ناراحتی شدید، جوانان بی گناه ما را محکوم کردید…
به خدا سوگند که، این جوانان بی گناهند و آن قدر بی رحمانه و ظالمانه مورد اهانت، تهمت و هجوم جدی قرار گرفته اند که حدی بر آن متصور نیست… تنها گناه آن ها این است که در مقابل بی شرف ترین فاسدها، و خبیث ترین جنایتکاران از جان خود مسلحانه دفاع کرده اند و خدا به آن ها کمک کرده تا با وجود قلت خود دشمنان خود را از پای در آورند. خیلی دور از انصاف است که چنین جوانان بی گناهی را از دفاع خویش محروم کنیم و از این که مظلومانه به دست جنایتکاران کشته نشده اند، محکوم نماییم!
من این جوانان را احترام می کنم، زیرا این شهامت و شجاعت را داشته اند که برای اولین بار، ظلم و ستم و کفر را با عنف جواب بگویند و مثل بیچارگان ذلیل و درمانده زمان سلطان حسین صفوی، مرگ را با خفت و ذلت نپذیرند…
مشکل ما، مبارزه حق و باطل است که به اوج خود رسیده و هر روز به درجات سخت تر می رسد. اصحاب ظلم و کفر و جهل متحد می شوند و ما را می کوبند، زیرا ما از قماش آنها نیستیم و ارزش های آن ها را زیر پا گذاشته ایم، و مقیاس ها و ارزش های خدایی را علم کرده ایم که آن ها را نابود خواهد کرد.

کتاب خدا بود و دیگر هیچ نبود. مصطفی چمران. صص۱۱۲-۱۱۰
————————————————————————————————————–
* جاسوس ها