آنچه می خوانید خاطره ایست به نقل از کتاب عزت شیعه۱ صفحه ۲۷۱ . راوی این سطور استاد نجیب سید علی خلف، عضو بخش تشکیلات حرکت امل در زمان امام صدر است.
شاهد مثال این خاطره عکسی است که امام صدر نوشته آقای نجیب را نشان می دهد که “کونوا مومنین” این خود برای ما در این دنیای وانفسا درسی است که مومن باشیم. نه راست یا چپی و نه سنتی یا مدرن و نه اصولگرا یا اصلاح طلب. فقط مومن باشیم به خدایی که در این نزدیکی ست و برای ما نشانه هایی قرار داده است که مسیر سعادت را گم نکنیم. یکی از آن نشانه ها امام صدر است کسی که سالهاست از نعمت حضورش در میانمان محرومیم. اما گفتار و کردارش و حتی نگاهش ما را یاری می دهد در پیمودن راهی که باید بپیماییم. نگاهی که به ما می گوید در این طی مسیر تنها نیستیم…

در روز سوم دوره آموزشی بود که یک مین ضد تانک منفجر گردید. در همان لحظه اول ۱۵ نفر به شهادت رسیدند. عده زیادی مجروح شدند که من هم یکی از آنان بودم. از ناحیه دو چشم، دست و پا به شدت مجروح شده بودم. در لحظات و دقایق اولیه انفجار ، هیچ امیدی به زنده ماندن نداشتم. چرا که اولاً خونریزی ام شدید بود. ثانیاً از اردوگاه تا اولین بیمارستان، یک راه طولانی و پر پیچ و خم کوهستانی در پیش بود. اگر می دانستیم که سریعاً به بیمارستان خواهیم رسید، باز می توانستیم قدری امید داشته باشیم، اما شرایط آن روز و نوع جراحات به گونه ای بودند که امیدی باقی نمانده بود. به همین جهت یقین داشتم که به شهادت خواهم رسید. در همان لحظات ناامیدی و به اصطلاح احتضار، متوجه تکه مقوایی شدم که در کنارم افتاده بود. به طور خلق الساعه به ذهنم خطور کرد که جمله ای برای بازماندگان بنویسم. پیش خود گفتم ، می نویسم و رها می کنم، بالاخره برادرانی که از اینجا عبور می کنند آن را خواهند یافت. کسانی که با من رابطه عاطفی دارند، از قبیل خانواده، دوستان و نزدیکان ممکن است تحت تاثیر قرار گیرند و بیشتر از گذشته به ح

ق و حقیقت روی آورند. با همان دست خونین و شکسته ، بدون اینکه حسی داشته باشم بر روی مقوا چنین نوشتم:
کونوا مومنین
نجیب

نکته مهمی که مایلم به آن تاکید کنم این است، عبارتی که نوشتم اگر چه کوچک است، اما حقیقت مهمی در آن وجود دارد. نوشتم مومن باشید. ننوشتم “املی” باشید . ننوشتم “صدری” باشید. تنها نوشتم “مومن” باشید. یعنی ایمان به خدا بر همه چیز تقدم دارد. و این نتیجه تربیت امام موسی صدر بود. امام صدر جوانان شیعه را این گونه تربیت کرده بود. انسانی که توسط امام موسی صدر تربیت می شد، “املی” و “صدری” نبود. مومن به خدا بود و این خیلی مهم است. من تصور میکنم که این جمله سندی گویا بر صحت و اصالت روش تربیتی امام صدر باشد.