راز لبخند متکی
بدست mahdieh • ۱۶ بهمن ۱۳۸۸ • دسته: آقای دیکتاتور٬ یادداشت های یاران صدر
راز لبخند متکی وقتی با قذافی ملاقات کرده چیست؟
اینبار که می خواهیم خودمان را بگذاریم جای آقای وزیر و کمتر ایراد بگیریم: برگردیم به حدود ۱ماه قبل. وقتی که آقای وزیر با هیئتی بلندپایه و پرپیمان به لیبی رفتند تا رابطه دو کشور را هرچه عمیق تر! کنند، شاید دوستان لیبیایی را خوش آید و لبخند رضایت بر لبانشان نقش ببندد و اتحاد ایران و لیبی دنیا را بلرزاند! بخصوص استکبار جهانی را که از تحرکات ایران می ترسد.
آقای وزیر به لیبی رفت، منتظر دیدار با رهبر منحصر بفرد لیبی شد. چقدر؟ ساعت ها! اما خبری نشد. هر قدر وزیر ما اشتیاق به دیدار داشت، آن طرف، جناب سرهنگ احتمالا همنشینی با محافظانش را به دیدارهای سیاسی ترجیح می داد! در نتیجه جناب وزیر ما، وقتی در دیدار ناکام شد، یادش افتاد به نشانه اعتراض آنجا را ترک کند!
اما الحق که باید پشتکار آقای وزیر را در رسیدن به هدف تحسین کرد که با وجود این دهن کجی قذافی، بزرگوارانه آن را نادیده گرفت! و سه هفته بعد که فرصت دیگری برای دیدار با این سرهنگ محبوب! دست داد، معطل نکرد و این بار به مقصود رسید و توانست قذافی را ببیند. کجا؟ در مالاوی، در حاشیه چهاردهمین اجلاس اتحادیه سران افریقا.
از قضا موقعیت بسیار خوبی بود. چون قذافی ریاست اتحادیه را از دست داده بود و حتما افسرده بود. برای تسکین این شکست چه کاری بهتر از دیدار با وزیر ایرانی که دارد نقشه راه بین دو کشور می کشد؟ حالا که دیگر رئیس اتحادیه افریقا نیست، پس وقت دارد دوباره یاد ایرانی ها بیفتد.
سرهنگ محبوب دولت ما، حتما یادش بود دفعه قبل چکار کرده که اینبار خواست جبران مافات کرده باشد و معطلی دفعه قبل را از دل وزیر ما دربیاورد، که جمله ای تاریخی گفت: لیبی خانه ایرانیان است!
شما جای متکی؛ بعد از اینهمه تلاش و انتظار و سفر و انتظار، دیدار با قذافی و شنیدن این جمله نقض، نباید اینطور لبخند نثار سرهنگ کند؟!
منصف باشید دیگر! حتما مجنون هم وقتی لیلی را دید از همین لبخندها زده! چرا او حق دارد و آقای وزیر ما حق نداشته باشد؟
* پ.ن: همین جا فرصت را مغتنم می شماریم و تا دیر نشده از وزیر خارجه مان بابت دست و پا کردن این خانه جدید تشکرات فراوان می کنیم. فقط لطف کنید چند تور و پرواز ویژه هم بین تهران و طرابلس بگذارید. ناسلامتی می خواهیم برویم به خانه مان سر بزنیم!
مهدیه جان حالا اگه امام صدر ما و دوستدارانشون تمایلی به این تور اجباری نداشته باشند تکلیف چیه؟!
سرهنگ محبوب دولت محبوبتر،از این همه اصرار شما متشکریم ولی سی و یک سال مهمان نوازی اجباری شما که در قالب دعوت رسمی صورت گرفت به اسارت تبدیل شده.شاید ایران هم خانه ی ایرانیان باشه.نه از روی رفتار دیپلماتیک(!)مسئولان ایرانی قضاوت نکنید.از روی یک نسبت ایرانی قضاوت کنید.شاید فقط این یا این حقیقت رو اثبات کنه.
……………………………..
راستی من هیچ وقت نفهمیدم معنای چند کلمه چیه؟:استکبار جهانی،دشمن،منافع ملی،آزادی…..
جالب بود
نشون میده تئوری “انقلاب بچه های خودش رو میخوره” درست جواب میده.
تشنگی قدرت چه ها نمیکنه!
آیا سیاست مبتنی بر دین اقتضا نمی کند که گاه مسائل را، بویژه در برخورد با افراد نامعقولی چون قذافی، با لبخندی مصلحتی پیش برد؟
براستی آیا وقتی قدرت در دستان خویشاوندان امام خوبان، موسای صدر بود برای رهایی اش چه کردند؟
بیاموزیم که هر لبخندی را دلدادگی و هر اخمی را غضب فرض نکنیم
مهدیه: دوست عزیز حرف شما درست است که گاه می توان از روی مصلحت لبخند زد. خود امام صدر مصداق خوبی ست برای استفاده از روش های مختلف و مسالمت آمیز برای پیشبرد اهداف… اما از بس در این ۳۱ سال این لبخندها تکرار شده است که دیگر به آنها اعتمادی نداریم و دیگر نمی توانیم باور کنیم که پشت این لبخندها قرار است قدمی برای امام دربندمان برداشته شود. اگر این رفتار و این دیدارها و ارتباط ها به نیت آزادی امام موسی بود، سال های بی خبری اش به ۳۱ سال نمی رسید. در این پرونده جای هیچ دعوای جناحی نیست، چرا که همه دولت ها، همه جناح ها و همه مقامات کوتاهی کرده اند.
ولی نوشته ی شما کاملا سیاسی بود و جهت گیری داشت. چرا فکر می کنید دولت ایران می تونسته کاری بکنه و نکرده آیا ازشون مستقیم خواستید و پیگیر بودید؟/؟
بله، نوشته سیاسی است. پیگیری سرنوشت امام موسی صدر خواسته ایه که ۳۲ ساله بارها از طرف خانواده امام صدر و در برخی مقاطع، برخی شخصیت ها و مراجع مطرح شده. ایران به عنوان یک کشور مهم در منطقه، قطعا می تواند موضوع را روشن کند. بشرطی که بخواهد. اما جواب همه این درخواست ها چیزی است که می بینید.