28 خرداد، ساعت ۱۰ صبح، بهشت زهرا، قطعه ۲۴ شهدا. همراه عادل عون، نماینده جنبش امل در تهران و معاون و مترجمش، صلاح فحص به بهشت زهرا رفته ایم. بهانه آن، رسیدن سالگرد شهادت دکتر چمران است. عادل عون که به ابویاسر معروف است را برای مسئولیت الانش دعوت نکرده ایم؛ او را دعوت کردیم چون از زمان آموزش چریکی در مصر و بعدها در لبنان، همراه و دوست دکتر چمران بود. لقب سلمان فارسی دوران را از ابویاسر برای چمران شنیده ایم. به همین دلیل، از او دعوت کردیم تا همراه ما به مزار چمران بیاید. فکر می کردیم شاید این، اولین باری باشد که ابویاسر مزار چمران را می بیند، اما اشتباه می کردیم. فحص گفت بارها آمده اند. هم برای چمران و هم برای چند شهید امل که در همینجا هستند؛ جوانانی که بخاطر علاقه به معلمشان، به ایران آمدند و همراه او در ستاد جنگ های نامنظم جنگیدند و شهید شدند. هر چند کسی از حضور آنان اطلاعی ندارد. حتی مسئولان خانه شهدای بهشت زهرا هم نمی دانستند چنین شهیدانی در اینجا هستند.
جمعه صبح جمعیت کمی در بهشت زهرا هست. مزار چمران پوشیده از گل های گلایل سفید است. فحص تاج گلی روی مزار چمران می گذارد و ما شاخه های گل نثارش می کنیم. ابویاسر می نشیند و به حال خودش فرو می رود. از چهره اش کاملا پیداست که منقلب است. شاید اگر تنها بود، راحت اشک می ریخت. چند دقیقه ای کسی حرفی نمی زند. بچه ها مشغول نصب وصیتنامه چمران به اطراف مزار می شوند. در تمام سال ها و دفعاتی که اینجا آمدیم، وصیتنامه اش را ندیدم.
بعد از مدتی ابویاسر می ایستد. از او می خواهیم برایمان از چمران بگوید. شروع به صحبت که می کند، بغض صدایش کاملا پیداست. می گوید: من بهترین برادر، رهبر و دوست خود را ملاقات می کنم. کسی که قسمت مهمی از تاریخ جهاد اسلامی ضد اسرائیل است. مردی بهتر از همه مردان. او چیزهایی دارد که در کسی دیگر جز انبیا و اولیا و صالحین وجود ندارد. همیشه بمن می گفت بهترین ساعت برای من ساعتی است که در جنگ ضد اسرائیل شهید می شوم. چون می دانم من حق مطلق هستم و امیدوارم بتوانیم حق فلسطینیان را به آنان برگردانیم. چمران خودش به صحبت های امام موسی صدر مومن بود و معتقد بود هرجا قضیه حقی وجود دارد ما باید با حق باشیم. همانطور که امام خمینی گفت مانند چمران زندگی کنید و مانند چمران بمیرید. شهید چمران بدنبال حقیقت بود و حقیقت را پیدا کرد و بخاطر حقیقت شهید شد. از اینکه همراه شما در این مکان هستم خوشحالم و تشکر می کنم. این بیعت دوباره بود با او که راه این رهبر مومن صادق و شجاع باقی بماند. انشالله ما بر مسیر و عهد خود در مسیر امام موسی و شهید چمران باشیم.
گفتیم از خاطراتش بگوید. گفت امروز برای خواندن فاتحه آمده است و صحبت باشد برای وقتی دیگر. با اینجال، خاطره ای از عملیات ها و درگیری هایشان علیه اسرائیل گفت. از گیر افتادن در یک غار برای ۱۲ ساعت که بیرونش کماندوهای اسرائیلی ایستاده بودند و داخلش مار بزرگی در کمین بود و مجبور شدند شب تا صبح مراقب هر دو باشند تا بسلامت بیرون بیایند.
از احساسش وقتی مزار چمران را می بیند پرسیدیم. گفت: حس می کنم چیز ارزشمندی در وجودم گم شده است. یک برادر، دوست و رهبر را گم کرده ام. خسارت شهادت شهید چمران قابل جبران نیست. من همیشه در دلم مهربانی و عاطفه ای شدید نسبت به شهید چمران دارم.
ابویاسر و همراهانش می خواستند سر مزار شهدای امل بروند، خواهش کردیم چنددقیقه ای بایستند تا قسمت هایی از وصیتنامه چمران خطاب به امام موسی صدر را بخوانیم، تا لااقل یک بار سر مزارش خوانده شود.
در زمانی که آنجا بودیم، رهگذرانی هم سر مزار چمران آمدند و گاه لحظه ای برای شنیدن حرف های ابویاسر ایستادند.
مزار دو تن از شهدای امل نزدیک مزار چمران بود. روی سنگ قبرشان نوشته شده بود از شیعیان جنوب لبنان. تاریخ شهادت هر دو قبل از شهادت دکتر بود. مزار یکی شان عکسی از شهید نداشت. اینان شاید شبیه شهدای گمنام باشند، چون خانواده ای نیست تا سر مزارشان بیاید. خانواده ها فرسنگ ها دورتر فقط خبر شهادت را شنیده اند. اما داستان غریبی است؛ شاگردانی که مثل معلم هجرت کرده¬اند تا کنار معلم بجنگند و بمیرند. از ۴-۵ شهید امل، فقط مزار همین دو تن را توانستیم پیدا کنیم.
سر مزار چمران از ابویاسر و همراهانش خداحافظی کردیم. سراغ چند شهید دیگر رفتیم و به خانه برگشتیم.