مهدی فرخیان ؛ شریعتی و امام موسی صدر ، همراهی در عین تفاوت
بدست admin • ۲۹ خرداد ۱۳۸۹ • دسته: تحولات لیبی
نسبت دکتر شریعتی و رابطه آن با روشنفکری دینی بسیار مشخص است. اما در حوزه جریان دیگری به وجود آمده می شود با تسامح و تساهل نام آن را روشنفکری حوزه گذاشت. از شخصیت های برجسته این جریان می توان به شهید مطهری، شهید بهشتی و حتی امام خمینی اشاره کرد. اگر این دو جریان روشنفکری دینی و روشنفکری حوزه تعامل بیشتری با هم داشتند، می توانستیم ثمرات بیشتری از این پیوند و تعامل را به چشم ببینیم و پاسخ پرسش هایمان را پیدا کنیم. اما بنا بر دلایل مختلف تاریخی این اتفاق کمتر افتاده است. در مقابل، در میان روحانیون کسانی بودند که علوم جدید و به نوعی می توان گفت روشنفکری را نفی کردند. در میان روشنفکران هم کسانی بودند که به طور کلی دروس سنتی و روحانیت را نفی کردند. بعد از مدتی عده ای در دل جریان روشنفکری که مخالفت با سنت و دین داشت، جریان جدیدی را شکل دادند با عنوان جریان روشنفکری دینی. دکتر شریعتی را میتوان نماینده تام و تمام این جریان دانست؛ جریانی که دید فهم سنت از دین پاسخگوی انسان معاصر نیست و باید برای فهم سنتی دین چاره ای اندیشید. بنابراین دو راه حل را انتخاب کردند؛ عده ای مفاهیم جدید غرب را وارد دین کردند. اما گروهی دیگر معتقد بودند که در طول سال ها و قرن ها، عادات و رسوم غباری روی گوهر و ذات دین نشانده و تنها کاری که امروز باید کرد، این است که غبار را کنار بزنیم و اگر این کار را کنیم، گوهر دین پاسخگوی مسائل امروز ما می شود.
امام موسی صدر اینگونه فکر می کرد. در واقع او به این معنا یک روحانی نوگراست که در تلاش بود این غبار را کنار بزند. در اینجاست که با دکتر شریعتی نسبت پیدا می کند و این نسبت دوگانه است؛ یکی فکری و اندیشه ای و دیگری تاریخی. برخی از تشابهات فکری این دو را در این یادداشت به اختصار بیان می کنیم.
جنبه فکری
امام موسی صدر و دکتر شریعتی در خرافه زدایی از اسلام و نقد درک عوامانه از آن و مبارزه با عوام زدگی اشتراک فکری داشتند. تبلور این مسئله، در نگاه این دو به حادثه عاشوراست. اتفاقا امام موسی صدر در این زمینه از اندیشه دکتر شریعتی استفاده کرده است. امام صدر در یکی از سخنرانی هایش مطلبی را نقل کرده و تعبیر «سخن یکی از دوستان اندیشمند ما» را به کار برده است. مطلبی که عنوان شده از دکتر شریعتی است.
مسئله بعدی، معرفی اسلام به مثابه مکتبی توانا و ماورای توانایی ها و ارزشهای دیگر مکتب هاست. هر دو نفر با نقدر مارکسیسم، سکولاریسم و لیبرالیسم، اسلام را مکتبی توانا در پاسخگویی معرفی می کنند.
نقطه اشتراک سوم، زمانشناسی و شناخت عصر جدید و توجه به مقتضیات زمان و معرفی اسلام بر این اساس است؛ ۳۲ سال از ربوده شدن امام موسی صدر می گذرد، اما می توانیم پاسخ به معضلات و گرفتاری های خودمان را به آسانی را در اندیشه امام موسی صدر پیدا کنیم.
فعالیت مشترک دیگر آنها معرفی اسلام است به صورت دینی اجتماعی و سیاسی و نه فقط شخصی و فردی که فقط ناظر به رابطه فرد با خدا باشد، بلکه آنها اسلام را وارد اجتماع کردند و می خواستند اسلام را در عرصه اجتماع محک بزنند.
نکته بعدی توجه به مسائل زنان است، چیزی که در جامعه دینی ما در زمان دکتر شریعتی کمتر بود. یعنی نگاه به زن یک نگاه خاص بود. در جامعه لبنان هم به همین ترتیب بود و هردوی آنها زنان را به عرضه اجتماع کشاندند. امام موسی صدر در سازمان حرکت المحرومین هسته زنان را تشکیل داد و برای زنان شغل ایجاد کرد تا وارد عرضه اجتماع شوند.
مسئله بعدی، درک خطر مارکسیست و نقد علمی آن است؛ خطر مارکسیست در دهه ۶۰ میلادی نیازی به توضیح ندارد. دکتر شریعتی بنا به رشته تحصیلی خودش که جامعه شناسی بود، مارکسیست را نقد علمی کرده بود و امام موسی صدر که اقتصاد خوانده بود، در زمینه های اقتصادی به تفصیل وارد نظریاتی که مارکس در کتاب سرمایه داده است، میشود و آنها را نقد می کند و درمقابل، آراء و نظرات و استنباط های خودش را از اسلام ارائه می دهد. در اینجا هم نوآوری های فقهی از او می بینیم. مانند بحث زکات که معنای آن را تغییر می دهد.
اشتراک بعدی این دو در معرفی اسلام به صورت دینی متین و منطقی به معنای خردپذیر، علم باور، مدنی و انسانی است. همچنین آنان نگاهی زمینی به دین دارند. شریعتی می گوید: «دینی که به درد دنیای آدم نخورد، به درد آخرت آدم هم نخواهد خورد.» این نوع نگاه به دین در اندیشه های امام موسی صدر هم خیلی برجسته وجود دارد، آنجا که می گوید: «دین پیش از آنکه توشه آخرت باشد، والاترین وسیله برای زندگی است.» تبلور این نگاه در تفسیر قرآن امام است. مسئله بعدی این است که هم امام موسی صدر و هم شریعتی غرب را از نزدیک دیدند و یک موضع مشترک گرفتند که نه آن را نفی کردند و یک معضل دانستند و نه کاملا پذیرفتند، بلکه به نقد آن پرداختند.
هر دو نفر اعتقاد دارند کار فرهنگی اساس و بنیان هر کاری است. این مسئله را به وضوح می شود در سی و سه جلد کتاب دکتر شریعتی دید. امام موسی صدر هم وقتی وارد لبنان می شود، شیعیان و بویژه زنان در وضعیت مناسبی نبودند. یکی از مسائل آن زمان لبنان، بحث حجاب بود. امام صدر هیچوقت فانون نگذاشت که اگر زن شیع های بخواهد عضو حرکت امل و یا حرکت المحرمین شود، باید چادر سر کند. دانشکده پرستاری تاسیس کرد، اما هیچوقت این شرط را نگذاشت که اگر کسی بخواهد وارد این دانشکده شود باید حجاب را داشته باشد. اعتقادش این بود اگر آگاهی زنان بالا برود، خودشان حجاب را رعایت می کنند. عکسهای دوره اول فارغ التحصیلان دانشکده پرستاری موجود است؛ همه بی حجاب هستند. اما سال های بعد را که نگاه می کنیم، همه یا خواهر شهید هستند، یا خودشان شهید شده اند و یا همسرانشان. این، نتیجه مقدم کردن کار فرهنگی بود.
جالب اینجاست که هر دو نفر، مورد اتهام هم واقع شدند. ذکر این نکته نیز ضروری است که بیان نکات بالا به این معنا نیست که امام موسی صدر دکتر شریعتی را به طور کامل قبول داشت. بلکه مثل هر فرد دیگری، اندیشه او را می دید؛ خوبی هایش را می گرفت و بدی هایش را نفی میکرد.
دکتر صادق طباطبایی خاطره ای از امام نقل می کند که: « در سفری با ایشان از آخن به فرانکفورت می رفتیم. من نوار امامت و امت دکتر شریعتی را در ماشین گذاشته بودم که البتهآن موقع هنوز چاپ نشده بود. به یک جایی رسید که دکتر شریعتی به بری برداشت ها استناد کرد. دایی جان گفتند که در این قسمت ازبحث یک فرض دیگری هم مطرح است که اگر دکتر شریعتی از آن ملع بود این استنباط را نمی کرد و این قضیه استدلال او را قدری ضعیف می کند.»۱
نسبت تاریخی
نسبت تاریخی امام موسی صدر و دکتر شریعتی مربوط به شهادت یا مرگ و مراسم تشییع جنازه دکتر شریعتی در زینبیه و نمازی است که امام موسی صدر بر پیکر دکتر خواند، و مهم تر از آن، مراسم چهلمی است که امام برای دکتر در لبنان برگزار کرد. این مراسم سر و صدای زیادی به پا کرد. چون برای اولین بار هفده نهضت از نهضت ها و جنبش های آزادی بخش اسلامی از اریتره، فلسطین، الجزایر و …. برای این مراسم جمع می شوند.
دو گروه با این حرکت امام صدر مخالفت می کنند؛ یکی شاه که در این مراسم حملات تندی به او شده بود. بطوری که روزنامه های لبنان نوشتند امام موسی صدر برای یکی از مخالفان رژیم ایران مراسم گرفته است. این حرکت امام آنقدر برای رژیم سنگین بود که تابعیت ایرانی امام و خانواده اش را لغو کردند.
گروه دوم، روحانیون مخالف دکتر شریعتی بودند. برای نمونه نامه یکی از علمای آن زمان را ذکر می کنیم: در آن زمان امام صدر رئیس مجلس اعلای شیعیان بود. اما این روحانی به خود امام نامه نمی نویسد و نامه را برای شیخ محمد مهدی شمس الدین، نایب رئیس مجلس می فرستد:
«پس از سلام، شکایات و اخبار و اعتراضات زیادی به من رسیده که شفاهی، کتبی و تلگرافی بوده است و آن در مورد سید موسی صدر بوده که برای مرگ علی شریعتی که یک فرد کافر به دین و طریقت بود، مجلس عزاداری برپا نموده و یک فرد فاسد و بزرگترین دشمن دین و دینداران در تمام دنیا را شخص بزرگواری معرفی کرده است. این عمل او خلاف دین است و گمراهی را زیاد می کند و نمیدانم چه جوابی در قیامت خواهد داد. انالله و انا الیه راجعون
والسلام»
کم نبودند کسانی که از این مواضع برای امام موسی صدر گرفتند. در مقابل، امام صدر در نامه ای به این انتقادات جواب می دهد. امام بعد از تکریم و ادای احترام می گوید: «…. دکتر شریعتی همانطور که می دانید تاثیر فراوانی بر جوانان مسلمان و محصلین و حتی در بسیاری از جوانان خوب و متدین و ارحام خود من از کوچک و بزرگ، دختر و پسر گذاشته است و آنان را که از وابستگی به کمونیست ها امتناع دارند و در عین حال نمی خواند همدست و همدوش دولت ها و دست راستی ها باشند و تمایلات اصلاحی دارند، آنان را با اسلحه فکری مناسبی مجهز کرده است…. وقتی که دکتر از ایران خارج شد و به اروپا رسید، همه امیدوار شدند که در گوشه ای آرام، دور از حمله ها و دفاع ها و مشکلات سیاسی، بزودی یک تز کامل و افکار سازنده برای آنها خواهد داد که اولا مثبت باشد، و ثانیا بعد از تجربه ها و مطالعه ها و محیط جدید ثابت باشد و تناقض هم نداشته باشد. ولی ناگهان دیدند که مرگ او را فرصت نداد. براستی درجه تاثر و مصیبت زدگی جوانان را نمی توان وصف کرد.
در این حال، وضع روحی انتقادها را تشدید کرد و روابط این جوانان مسلمان را با روحانیت که ضمانت اسلام و راه معرفت احکام و تعالیم اسلام هستند تهدید می کرد. متارکه علمای ایران، …. و تسلیت نگفتن ایشان، حزن و عصبانیت این جوانان را تشدید نمود و من براستی مشاهده می کردم که دلجویی از اینها فقط می تواند مقداری که از روابط این جوانان مسلمانان با روحانیت باقی مانده است را حفظ و تقویت کند و امکان اصلاح اشتباهاتی که هست و شده است را باقی بگذارد. اگر نه، خطر آنکه آنان برای همیشه از روحانیت جدا شده و گرفتار انحرافات و خطرهایی که در دوری از روحانیت گریبانگیر آنان می شود، شوند، تهدیدشان کند. از این جهت من با وجود آنکه می دانستم این کار مورد انتقاد برادران و روحانیون می شود و من در این اوضاع و گرفتاری ها ممکن است صدمه های شدید بخورم، فداکاری کرده و به این روش اقدام کردم و تحمل نتایج این کار را ثواب و اجر آخرت دانستم و امیدوارم خداوند قبول کند.»
از این برخورد با یک اندیشه می توان درس گرفت که یک روحانی چگونه با اندیشه ای که به طور کامل آن را قبول ندارد، چطوربرخورد می کند و این تعامل می تواند چه ثمراتی داشت
۱: عزت شیعه ۲، ص۱۱۳
* مهدی فرخیان، عضو کمیته پژوهشی موسسه فرهنگی تحقیقاتی امام موسی صدر
سلام
سخنرانی آیت الله طالقانی درباره اخلاق مستبد و شیوه و منش مستبد + لینک دانلود
http://peykha.persianblog.ir/post/56
با تمام احترامی که برای آقای صدر به خاطر مبارزاتشان در لبنان برای شیعیان قائلیم اما ایشان یک ایرانی نیست. به این دلیل که ایشان به دلیل خیانت به وطن و گفتن خلیج عربی در سخن رانی های خود و مصاحبه با نشریات که راه را برای این کشور های جاعل هموار تر کرد، تابعیت ایرانی اش از سوی دولت وقت ایران به درستی ملغی اعلام شد.
به همین دلایل و دلایل دیگر امام خمینی ، امام خامنه ای و دولت وطن پرست جمهوری اسلامی توجهی به یک تبعه لبنان ندارد. جناب آقای فرخیان و همکاران محترمشان از روزی بترسید که واقعیت را ملت ناسیونالیست ایران بر اساس مستندات غیر قابل انکار که این یکی از موارد آن است ،بدانند.اگر به حقانیت امام موسی صدر در ارتباط با ایران و حداقل در مورد مورد ذکر شده ایمان دارید این کامنت را گذاشته و در سایت خود به این سوال پاسخ دهید.مطمئن باشید که ماه برای همیشه پشت ابر نمی ماند.
با سلام . جناب ایرانی ممنون از اینکه ما را از دیدگاه های خود مطلع کردید. اما چون پاسخ سوال(هایتان) را خواسته بودید باید بگویم، امام موسی صدر در ایران متولد شده است، پس ایرانی ست. درباره گفتن خلیج ع ر ب ی هم باید بگویم امام در مصاحبه با روزنامه المحرر لبنان، از لفظ دقیق «کشورهای عربی خلیج» یعنی کشورهای عربی حاشیه جنوبی خلیج، استفاده کرده است؛ و این اتهام به خاطر گزارش منصور قدر سفیر وقت ایران در لبنان بوده است که خیلی به زبان عربی تسلط نداشته و در گزارش خود به حکومت ایران نوشته است که امام صدر به جای واژه خلیج فارس، واژه خلیج ع ر ب ی را بکار برده است.
منظور شما از «مصاحبه امام صدر با نشریاتی که راه را برای این کشورهای جاعل هموارتر کرد» مبهم است.
امام موسی صدر بعد از چند سال فعالیتهای عام المنفعه و خیریه در لبنان که فراطائفه ای بود از طرف رئیس جمهور لبنان تابعیت لبنانی دریافت کرد و البته تبعه لبنان هم هست. به همین خاطر است که پرونده قضایی برای پیگیری سرنوشت امام در لبنان تشکیل و معمر قذافی و ۶تن دیگر از عوامل این فاجعه به اعدام محکوم شدند.
هر وطن پرست و یا به قول شما دوست عزیز ناسیونالیستی این را می داند که در سال ۱۳۵۱ به دلیل حمایت کشور لیبی از کشور امارات در ادعای حق حاکمیت جزایر سه گانه ایرانی، حکومت ایران رابطه خود را با لیبی به حالت تعلیق درآورد و سفیری بین دو کشور ردوبدل نشد. اما این رابطه در سال ۱۳۵۸ دوباره تجدید شد با این تفاوت که کشور لیبی همچنان از امارات در این ادعا حمایت می کند و اطلاعات هسته ای ایران را به آمریکا می دهد و در شورای امنیت به قطعنامه ضد ایرانی رای مثبت می دهد و البته ربودن امام موسی صدر ایرانی را در سفری رسمی به آن کشور ربوده است و… تو خود حدیث مفصل بخوان از این مجمل.
حال با این اوصاف رابطه به قول شما ملت ناسیونالیست ایران با لیبی چگونه باید باشد؟
و همیشه ایمان داشته ایم به حقانیت امام موسی صدر و اینکه ماه برای همیشه زیر ابر نمی ماند. موفق و سربلند باشد.
با سلام
از این که پاسخ گو بوده و این کامنت را قرار داده اید از شما سپاسگذاریم.
این نشان دهنده این مطلب است که شما به کاری که میکنید ایمان دارید و به دیدگاه های دیگران نیز احترام میگذارید.
من در ابتدا نیز گفتم برای شخصیت امام موسی صدر به عنوان عالمی که برای شیعیان لبنان از جان خود نیز دریغ نمی کرد و جایگاه فعلی شیعیان لبنان بدون هیچ تردیدی مرهون زحمات ایشان است احترام قائلم.
اما این که ایشان فقط در یک روزنامه آن عبارت را گفته صحت ندارد .در اسناد معتبر محتلف و چندین کتاب وابسته به خود شما هم که سراسر مدح و ثنای ایشان است ،ذکر گردیده که ایشان در سخن رانی های خود در امارات و عربستان سعودی که این یکی رابطه بسیار نزدیکی با آقای صدر داشته است ،از واژه مجعول برای خلیج همیشه فارس استفاده میکردند و با استناد به همین اسناد تابعیت ایرانی ایشان در دوره پهلوی دوم که در ابتدای کار رابطه گرمی نیز بین این دو (آقای صدر و شاه ) برقراربوده و اسناد آن هم موجود است،لغو گردیده.
در مورد (راه رابرای این کشورها .. )یعنی این که در سال های بعد این دولت ها جسارت بیشتری برای تجاوز معنوی به سزمین ایران پیدا کردند.
وقتی یک روحانی ایرانی! با کلی هوادار در لبنان ، بگوید خلیج… تو خود حدیث مفصل بخوان از این مجمل.
ایشان برای لبنان و مردم آن فوق العاده بودند.ولی برای به قول شما موطن خود!……. بماند تا..
یا حق
سلام جناب ایرانی عزیز. یاران صدر به تمامی نوشته ها و گفته های امام صدر و درباره ایشان آشنایی کامل دارند و کتابهای مرتبط را مطالعه کرده اند. خوشحال خواهیم شد که برای ادعاهای خود سند معتبر(نام کتاب، نویسنده، تاریخ چاپ، شماره صفحه) ذکر کنید تا ما هم کاملا مستند به شما پاسخ دهیم.
امام صدر خود، در یکی از صحبت هایش به اتهاماتی که منصور قدر درباره بکار بردن واژه خلیج ع ر ب ی وارد کرده، پاسخ داده است.
در ضمن، لغو تابعیت ایرانی امام موسی صدر بخاطر حمایت او از دکتر شریعتی، بعد از درگذشتش بود و خواندن نماز بر پیکر او و برگزاری مراسم چهلم بود، نه مطلبی که ذکر کردید. این مطلب را می توانید در اسناد ساواک مشاهده کنید.
ابتدا باید نکته ای را خدمت نویسنده محترم مقاله ذکر کنم .
در میان روشنفکران دینی چه خط چپ گرا و چه راست گرای آن هیچ گاه ادعا بر این نبوده که هر دو طرف همدیگر را به طور کامل قبول داشتند. اصولا مسئله اندیشه مسئله تبعیت محض یا قبول داشتن محض یا قبول نداشتن محض نیست . مسئله اندیشه مسئله نقد و تفکر است . هم امام موسی صدر و هم معلم شهید دکتر شریعتی هر دو بر این نقد مدام ایستاده بر اصول انسانی برابری و ازادی تاکید موکد داشته اند . شاید ذکر بحث عدم تطبیق کامل نظری این دو بزرگوار در بحثی تئوریک مفید باشد . اما در شرایطی که حاکمیت ایران از سویی با امام صدر این می کند به هیچ وجه مسئله زندانی بودن ایشان را پس از اینهمه سال پیگیری نمی کند (که این دلیل مشخصش تضاد فکری امام موسی به عنوان یک نواندیش با بنیادگرایان حاکم بر ایران است) و از سویی با شریعتی که حتی چند سالی از ذکر نامش و برگزاری مراسمی برای سالگردش هراس دارد باید مراقب باشیم که سخنانمان بهانه به دست بنیادگرایان حاکم ندهد .
در مورد امام موسی صدر و خطاب به این برادر ایرانی عزیزمان
ببین برادر ! اولا اینکه امام موسی صدر یک ایرانی است که شکی هم نیست . رژیمهای حاکم بر ایران چه رژیم شاه و چه رژیم شیخ هم حق لغو هیچ تابعیتی را ندارند . این حق هم به عنوان یک حق انسانی و بشری است. ثانیا در مورد بحث ذکر آن نام خاص هم فکر می کنم توضیحات کافی بود . در ضمن !
اینکه رژیم ولایی حاکم بر ایران یک رژیم ناسونالیست است من حقیقتش بسیار شک دارم . چه آقای خمینی و چه آقای خامنه ای بارها و بارها در سخنان هم مسئله اسلامیت را بر ایرانیت ارجحیت داده اند . به تعبیر زنده یاد مهندس بازرگان که می گفت آقای خمینی ایران را برای اسلام می خواهد و من اسلام را برای ایران (نقل به مضمون) . همین دولت وطن پرست جمهوری اسلامی با به تاراج دادن دریای خزر خیانتی به مراتب بزرگتر از خیانت شاهان قاجار را انجام داد . یادمان نرفته است سخنان اقای مصباح را که گفتند اگر قرار باشد بین ایران و فلسطین یکی را انتخاب کنیم انتخابمان فلسطین و بیت المقدس است به عناون اولین قبله اسلام !
خط بنیادگرایی دینی حاکم بر ایران در این چند دهه اخیر به نام ایرانیت به تمام منافع ملی ایران خیانت کرده است.
برادر ! تاریخ بخوان . به تعبیر معلم شهیدم دکتر شریعتی که می گفت
برای اینکه به هیچ استبدادی گرفتار نشوی بخوان و بخوان و بخوان
یا حق
با سلام
ممنون از بیان دیدگاهتان.در مورد سند خواستید: به غیر از اسناد متقن ساواک ،به سند پژوهش گر عاشق آقای صدر جناب دکتر کمالیان اشاره میکنم.نمیدانم شاید در این مورد هم میخواهید با تعصب کور کورانه برخورد کنید.(کمالیان دفتر دوم ص ۲۷۳ – )اگر به ارتباط وی با شاه هم شک داریدبه اسناد ساواک و سایت خودتان مراجعه کنید.دیدار وی با شاه در سال ۵۰-در خواست های مکرر از شاه و علم برای پول!برای بیمارستان و .. شیعیان لبنان!ملاقات های ایشان با عبدالناصر!! دشمن تاریخ پارسی.با شاه و ولیعهد عربستان و..
در مورد ناسیونالیستی حکومت ایران باید گفت آنچه تمام نوبسندگان و تحلیل گران بین المللی در مورد ایران میگویند این است که از ابتدا ناسیونالیست شدید ولی پنهان در سیاست ایران بوده است.نگاه کنید به بازتاب انقلاب ایران در جهان اثر پاسونز.
مصداق های بارز این وطن پرستی از جمله تو دهنی به تمام اعراب در ۸ سال دفاع مقدس و برخورد محکم با وطن فروشان جاعل و..بوده است.
حال شما یک سند متقن در مورد واگذاری خزر بیاورید.
به جای چسبیدن کور کورانه به یک موضوع یا یک فرد که نه تنها برای وطنش کاری نکرده بلکه به موطن! خود ضربه زده و البته جزایش را دیده است،مقداری با مطالعه صحبت کنید.البته شما (متولیان مجموعه) اصالتا لبنانی، عراقی و عرب هستید. از شما زیاد انتظار نیست.باز هم میگوییم ماه پشت ابر نمیماند.فقط یک سوال از خود پرسیده اید چرا نه امام خمینی و نه امام خامنه ای روی خوش به این موضوع نشان ندادند . حرف هارا رها کنید ،چه عملی شده است . هیچ وطن پرستی این کار را نمیکند.به نظر شما شاه که ایشان باپول او به لبنان رفت ،بد بود.جمهوری اسلامی بد است.. یک سوزن به خودتان بزنید لطفا و با سند صحبت کنید.
یا حق
سلام دوست گرامی
در صفحه ای که اشاره کرده اید نوشته شده:
مجله الاسبوع العربی در شماره ۷۷۱ خود از قول کاظم الخلیل وزیر وقت دادگستری لبنان نقل کرد که او بود که با تلاش های شخصی خود حکومت شاه را راضی کرده بود تا سرمایه گذاری مالی بیمارستانی را که امام صدر و برخی شخصیت های شیعه میخوساتند برای شیعیان لبنان بسازند برعهده بگیرد. شاه ضمن پذیرش این در خواست چکی به مبلغ ۴۰ میلیون دلار صادر کرده بود. کاظم الخلیل نیز بنابر تقاضای ایران، به بانیان بیمارستان پیشنهاد کرده بود تا هیئت امنای ان را ۴تن از نمایندگان شیعه پارلمان، ۴پزشک، ۴ شخصیت موجه و سفیر ایران در بیروت (منصور قدر {که در اصل افسر ساواک بود}) تشکیل دهند. ماجرای بیمارستان به اینجا رسیده بود که ناگهان حملات امام صدر علیه حکومت ایران اوج گرفته اثاری سوء بر مسئولان یران برجای گذاشت. حکومت ایران از بعضی زعمای سیاسی شیعه لبنان انتظار داشا که علیه حملات امام صدر موضع بگیرند؛ اما هیچ کس چنین موضعی نگرفت. ایرانی ها نیز تصمیم خود در خصوص تامین هزینه احداث بیمارستان را لغو کردند و قضیه در همین جا متوقف گردید.
………………………
در این متن، من چیزی دال بر ارتباط و وابستگی امام به دربار شاه ندیدم. درباره جریان احداث بیمارستان هم در منابع مختلف، از جمله خاطرات علم نقل شده است که شاه گفت به شیعیان لبنان بگویید تا وقتی موسی صدر آنجاست، کمکی نمی کنیم.
دیدار سال ۱۳۵۰ امام صدر با شاه هم به درخواست کسانی چون بازرگان، مطهری، بهشتی و … بود تا از اعدام تعدادی از زاندانیان سیاسی جلوگیری کنند. والا امام در آن سفر خود برنامه و تمایلی به دیدار با شاه نداشت. حتی به دوستان گفت به قول شاه نمی توان اعتماد کرد. بااینحال به اصرار دوستان این دیدارانجام شد. شاه قول داد کسانی چون کادر اولیه مجاهدین را اعدام نکند، اما بقول خود عمل نکرد و تنها چند تن از جمله هاشمی رفسنجانی اعدام نشدند.
……………………………..
ملاقات امام با سران عرب یا هر سیاستمداری به منزله تایید فعالیت ها و عقاید آنان نیست. از قول امام نقل شده که پان عربیسم را نقد کرده است. اما برای ایجاد همگرایی و هماهنگی بین دنیای اسلام و جلوگیری از نفوذ اسرائیل و ….. به دفعات با شخصیت های مختلف دیدار کرد. در تمام این دیدارها این امام صدر بود که بردیگران تاثیر می گذاشت و نه بالعکس. روش اصلی او، گفتگو بود و تلاش می کرد با این روش به هدف برسد. هرچند در جای خود اهل مبارزه و جنگیدن هم بود.
…………..
مطلب مربوط به دریای خزر را دوست دیگری مطرح کرده است که فکر میکنم خودش می تواند توضیحات لازم را بدهد.
………………
گفتید متولیان مجموعه همه عرب هستند. پیشنهاد می کنم زود قضاوت نکنید. متولیان گروه یاران صدر همه ایرانی هستند و به ایرانی بودن خود افتخار می کنند.
شما امام موسی صدر را متهم به ضربه زدن به وطن کرده اید، می توانید چند نمونه ذکر کنید؟ گفته اید امام با پول شاه به لبنان رفته. براساس کدام سند این مطلب را می گویید؟ در حالی که امام صرفا به دعوت مردم لبنان به آنجا رفت.
فکر نمی کنید اگر شخصیتی همه این تعابیری که شما گفته اید را داشته باشد، دیگر کسی بسراغش نمی رود. آنهم یکسری جوان که دغدغه سرزمینشان و دینشان را دارند؟
در بقیه موارد جواب داده شد. اما در مورد خزر ! در زمان اقای هاشمی با قرار دادی که با روسیه بسته شد روسیه با لایروبی بستر ولگا مسیر خود را به سمت آبهای آزاد هموار کرد . از ولگاه به دریای سیاه و بالتیک و اقیانوس آرام
ضمن این حرکت جانواران میکروسکوپی به نام ژله ای شانه دار وارد آب خزر شد . علاوه بر اینها هم با بالا آمدن آب جزایری مانند آشوراده زیر آب رفت . این جانواران میکروسکوپی با خوردن پلانگتونها که غذای ماهیهای کیلکا هستند چرخه طبیعی غذایی منطقه رو بر هم زدند . و موجب تاثیر مستقیم روی بحث ماهیگیری در دریای خزر شد . در مورد بحث آب هم
اولا بر اساس قرار دادی که بین دولت شوروی و ایران بسته شد خزر نصف نصف تقسیم شد . در زمان اقای خاتمی ۵ دولت حاشیه خزر بنای مذاکره گذاشتند که با هوشیاری خاتمی اصلا آن جلسه برگزار نشد . اما آقای احمدی نژاد بر سر مسئله خزر بر سر میز مذاکره نشست و امروز کمتر از ۱۵ درصد از خزر از آن ایران است . در ضمن بر اساس معاهدات بین المللی با تغییر رژیمها معاهدات آن دولت از بین نمی رود و رژیم جمهوری اسلامی و رژیم روسیه باید به آن قرارداد پایبند می بودند که نبودند….
یا حق
سیاستمداران واقعی ((نومه)) هستند
یعنی مردم را خوب می شناسند ولی مردم آنها را نمی شناسند
سلام خدمت عزیزان اندیشمند
تلوزیون جمهوری اسلامی در برنامه ای که به مناسبت ربودن ایشان پخش کرد عربی صحبت کردن آقای صدر را به دفعات نشان داد. ایشان که در هر حال هر جا هستند خدا حفظشان کند جسم و روحشان با لبنانی ها بود. با اعراب بود. آخر برادران چرا چانه می زنید. ایشان رییس مجلس شیعیان لبنان بود. یعنی مقام رسمی در یک کشور عربی .
دوست ناصر و پادشاهان عرب ضد ایران بود. می خواهید تاریخ را انکار کنید؟ سند های تابعیت لغو شده ایشان در دوره شاه مخلوع در همین دوران به قول شما شیخ ها! (که ایشان نیز خود یک روحانی است) به چاپ رسید ند. اگر شما ایشان را یک ایرانی میدانید خواهشمند است بگویید آخر کدام ایرانی می شود رییس مجلس یک کشور عربی؟! ایشان عرب و لبنانی الاصل بوده اند و شما نیز کاملا به این امر واقف هستید. با شما موافقم که این صنف به دنبال فلسطین و لبنان و ترجیح عرب و دین بر ایران هستند. زیرا عرب الاصل هستند.
ممنون از فرصتی که دادید
موفق و پیروز باشید.